Opnieuw worden we Afghanistan in gerommeld, D66 zou daar niet aan mee moeten doen

Dachten we dat eindelijk af waren van onze betrokkenheid bij het misavontuur in Afghanisten, komt Maxime Verhagen, die van de regering Rutte/Wilders, toch weer om de hoek met een nieuw plannetje. De PVV, ere wie ere toekomt, moet er niets van hebben. D66 en Groen Links, schande wie schande toekomt, hebben in de verkiezingscampagne een goedkoop nummertje gemaakt door wel politietrainers onder EU hoede te willen sturen. De bedoeling toen? Laten zien dat ze verantwoordelijke partijen waren. Het resultaat nu? Dat ze zich in alle bochten moeten wringen om niet te hoeven meedoen.

De oorlog in Afghanistan is een grote mislukking. De NAVO, hoewel die door Hoop Scheffer inzet was gemaakt van succes in dat armzalige land, zal het wel weer overleven. De Afghanen, inclusief hun corrupte regering, gebruiken de NAVO en de Amerikanen voor zover nuttig en gaan dan gewoon verder met hun leven in de late middeleeuwen. Het is intussen al Amerika’s langste oorlog en het gaat Obama nog duur te staan komen. Voor ons is het klein bier. Zeker, er zijn al een man of 25 gesneuveld en veel meer Nederlanders gewond voor een zaak die nergens toe dient, maar we konden lekker meedoen en Verhagen mocht zelfs in Washington af en toe aan tafel zitten en goede maatjes worden met Hillary.

Deze missie moet niet aangegaan worden. Nederland heeft al meer dan voldoende gedaan in een oorlog die door het westen, door de NAVO en door Amerika, consequent verkeerd behandeld is. De door Boekestijn en anderen bepleitte oorlog in Irak heeft geleid tot de mislukking in Afghanistan (we wachten op uitleg van de bekende analist). De verlenging van onze missie had helemaal niet moeten plaatsvinden en we kunnen achteraf vaststellen dat de D66 fractie in 2006 gelijk had met zijn afkeer van deze vechtmissie (Pechtold zat toen in de regering en stemde daarmee in, tegen zijn fractie).

Deze nieuwe missie is een politiek verhaal, een manier om de NAVO steun te blijven geven en de Amerikanen te laten claimen dat zoveel bondgenoten mooi meedoen. Dat is geen levens waard - en laten we niet net doen alsof er geen gevaar kleeft aan deze excercitie. Argumenten in deze discussie worden gebruikt zoals ze uitkomen maar het oorspronkelijke verhaal dat we onze missie in Uruzgan niet zomaar moesten laten lopen, dat we daar een verantwoordelijkheid hadden, gaan natuurlijk niet op als we in een verafgelegen andere provincie mee gaan doen. Dat er enige tientallen trainers heen worden gestuurd maar dan wel met het drie of viervoudige aan militaire bescherming betekent dat het gewoon een militaire missie is, ook al ondernemen die militairen geen acties buiten hun poort. De vier F-16’s die mee moeten dienen nergens anders voor dan voor de luchtmacht om te kunnen claimen dat ze een rol hebben en dus JSF nodig hebben.

Los van al dit operationeel gebabbel, kan iedereen vaststellen dat doelstellingen in Afghanistan niet worden bereikt. Het zal een gemankeerd land blijven, ook na investering van miljarden dollars en vele honderden mensenlevens. Een land van stammen en corrupte legerbaasjes met hun schandknapen. Een land van, helaas, onderdrukking van vrouwen en andersdenkenden. Amerikaanse militairen hebben Obama al gedwongen om tot 2014 te blijven en het zal vast nog langer gaan duren. Daar moeten we allemaal niet aan meedoen.

Deze missie, kortom, moet niet plaatsvinden. Mijn eigen partij, D66, heeft nooit een behoorlijke discussie gevoerd met de leden over deze activiteit. Jazeker, er staat in het verkiezingsprogramma dat de mogelijkheid voor zo’n onderneming open blijft, maar een eventueel deelname besluit toetsen aan de leden is niet mogelijk. Daarvoor heeft de partij geen structuur. Het GL en D66 verhaal in de verkiezingstijd is nooit bepraat, nooit aan leden voorgelegd. Dat zal nu ook niet gebeuren. Er is simpelweg geen orgaan voor. Leden zullen met hun voeten moeten stemmen als ze tegen deze heilloze onderneming zijn en hun partij toch zien meegaan met deze vermaledijde regering. Er zijn weinig andere opties dan te dreigen met het opzeggen van je lidmaatschap als D66 instemt met dit regeringsplan.

Tja. D66 Amsterdam. Altijd heibel

Altijd
wat met D66 Amsterdam. Nu rollen ze vechtend over straat in west. Daar
is een ontwikkelingsproject rondom de oude tramremise op allerknulligste
manier door het stadsdeel afgehandeld (of juist niet, want alles is
weer uitgesteld – dat gaat tonnen kosten). Daarmee heeft het stadsdeel
de argumenten om die hele flauwekul van kleuterraadjes weer af te
schaffen, flink ondersteund. Geheel los daarvan blijkt ook hier D66 los
zand, vol met ruziënde ego types. Een coup tegen de fractieleidster?
Hebben we eerder gehoord. In dit geval werden de opstandelingen terug in
hun hok gejaagd met de dreiging van royement door het hoofdbestuur.
Tja. D66.

Ondertussen heeft D66 kamerlid Schouw een
ballonnetje opgelaten om de kiesleeftijd naar zestien jaar te verlagen.
Ik kan me niet herinneren dat ik dit in het D66 verkiezingsprogramma heb
zien staan, maar misschien heb ik erover heen gelezen. Als het er
inderdaad niet in stond dan rijst de vraag met welke autoriteit zo’n
punt naar voren geschoven wordt. Staat het er wel in, dan vraag ik me af
waarom er op het verkiezingscongres niet langer over is gediscussieerd.
Tja.

Maarten van Rossem en het populisme

Maarten van Rossem publiceerde vorige maand een boekje over ‘hedendaags populisme', onder de titel Waarom is de burger boos? Ik heb het met genoegen gelezen, zo gaat dat met alles wat Maarten opschrijft - al houdt hij zich in en zijn de bon mots waarmee hij soms op televisie de paljas uithangt eruit geëdit. Het boekje is vooral een kleine geschiedenis van het Nederlandse parlementaire systeem na 1945 met een grote nadruk op de reacties op Paars in de vorm van Leefbaar en Fortuyn. Die delen zijn vooral een vlot opgeschreven kleine geschiedenis van die jaren - maar dan enkel vanuit het populistisch perspectief. Niet veel nieuws onder zon en ook geen vernieuwende analyse.

Iedereen die de ontwikkelingen heeft gevolgd weet dat zo'n twintig procent van de kiezers boos is (overigens vind ik dat Van Rossem wel meer had mogen doorgaan op economische angst en ontworteling van de burger dan het standaardrepertoire waarmee populisten daar gebruik van maken). Boos op Den Haag, op de wereld, op Brussel, op nieuwkomers, op anders eruitziende mensen, op van alles en nog wat. Consistentie is niet vereist, anders zou een kale, hedonistische homo met een grabbelzak aan klachten en verzuchtingen niet hun leider hebben kunnen en evenmin een product van de zittende elite, de sinds 1990 in Den Haag werkzame Wilders. Die twintig procent doolt, van de SP naar de LPF, van holle TON naar PVV (dat is overigens het echte probleem van Agnes Kant). Laat maar dolen, zegt Van Rossem, ze doen geen kwaad (afgezien van de vervuiling van de politieke sfeer maar daarover later) en ze tellen niet echt mee. De consensus in Nederland is altijd redelijk breed geweest en ook het geneuzel na de gemeenteraadsverkiezingen als zou zich een rechts-links scheiding hebben voltrokken, lijkt me onzin. Al was het maar omdat Wilders in deze klassieke traditie ook van alles in zijn politieke rommelpotje stopt dat moeilijk in die categorieën valt te scheiden.

Het is meer zo, zou ik zeggen, dat geen enkele partij meer ideologisch helder is. Ik bedoel dan niet helder in de zin van een star, vast wereldbeeld waarin alles opgeborgen moet worden, maar niet helder in de zin dat partijen niet eens meer proberen om een mens- en maatschappijbeeld op te zetten waaruit hun ideeën als vanzelfsprekend voortvloeien. Ze zijn steeds aan het lobbyen, beschermen of belangenbehartigen, of kiezersvolk voor zich behouden, waardoor bijvoorbeeld de VVD allesbehalve liberaal is en de PvdA te weinig oog heeft voor zijn eigen sociaal democratische erfgoed. Alleen het CDA met een consequent kleurloos corporatisme is in elk geval een coherent geheel. De rest is vooral een leider die probeert mensen achter zicht te krijgen, meestal niet op programmatische basis.

Een uit de hand gelopen artikel is dit boekje dus. Maar ja, alles wat Maarten schrijft, verkoopt (zeg ik jaloers). Alleen de eerste twintig pagina's over populisme in Europa en de laatste tien pagina's over de effecten van Fortuyn en Wilders op het Nederlandse politieke klimaat voegen wat toe aan het debat, zou ik zeggen. Ik ben het helemaal met Van Rossem eens dat Fortuyn en zijn navolgers het vertrouwen in de parlementaire democratie ondermijnen - al mogen de andere politici zichzelf dat aanrekenen door niet als bakens van een goed werkende parlementaire democratie op te treden en veel te veel de oren te laten hangen naar wat ze denken dat het electoraat wil horen.

Inderdaad, de media dragen daaraan bij en helaas, op zijn meer gemakzuchtige laten-we-leuk-zijn-dat-is-goed-voor-de-kijkcijfers houding, Van Rossem zelf ook. Zijn commentaar is ook een vorm van populisme, niet altijd, maar soms houdt hij zichzelf ook niet in de hand. Nederland is boos. Dat geloof ik ook. Maar de mensen zouden door de politici een spiegel voorgehouden moeten krijgen. Ik hoorde ook veel de afgelopen dagen dat Nederland angst heeft. Niet alleen Wilders roept dat, ook de grachtengordel schijnt dat te menen. Lijkt me onzin. De wortel van de het populisme in Nederland is vooral ongenoegen, Boer Koekkoek in het kwadraat.
Van Rossem verwijt Fortuyn dat hij het waanidee van de islamisering in de bloedbaan van de natie heeft geïnjecteerd. En Van Rossem geeft leuk tegengif door de simpele vraag hoe een groepje dat een minimaal deel van de samenleving uitmaakt en in hoog tempo seculariseert een gevestigde cultuur kan overweldigen. Het Calimero syndroom dat Wilders ons probeert aan te praten moet worden ondermijnd. Was Fortuyn voor die islamofobie verantwoordelijk? Dat weet ik zo net nog niet. Bolkenstein kaartte de discussie voor het eerst aan en niet zonder reden. Fortuyn gebruikte hem voor zijn boekje in 1998 over islamisering en Wilders probeert nu groepen in de samenleving tegen elkaar op te zetten onder die vlag.

Wilders is een ziek man, daarover zijn Van Rossem en ik het eens. Hij lijdt aan allerlei vormen van paranoia. Maar zijn electoraat heeft een andere bron van inspiratie waar Van Rossem wel over praat maar die hij uiteindelijk te weinig laat spreken. Van Rossems laatste pagina's over de vraag waarom Wilders met fluwelen handschoenen wordt aangepakt is typisch Van Rossem op zijn sterkst. Een goed begin, een sterk einde en een stukje ‘potted history' ertussenin dat de mensen die het volgen allang kennen. Leuk boekje, had ook een pamflet mogen zijn.